home

Poznajemy gatunki chronione

  • Napisany przez:
  • Skomentuj
  • Pin it

ŚWIAT ROŚLIN I ZWIERZĄT Las naszym wspólnym dobrem. Jego piękno cisza i spokój zachęcają do spędzania czasu na łonie natury. Ale las to dom wielu gatunków roślin i zwierząt. Na które powinniśmy szczególnie uważać i o które powinniśmy dbać?   Bóbr europejski (Castor fiber) Bóbr europejski jest największym gryzoniem Europy. Masa ciała osiąga do 36 kilogramów. Bóbr…

ŚWIAT ROŚLIN I ZWIERZĄT

Las naszym wspólnym dobrem. Jego piękno cisza i spokój zachęcają do spędzania czasu na łonie natury. Ale las to dom wielu gatunków roślin i zwierząt. Na które powinniśmy szczególnie uważać i o które powinniśmy dbać?

 

Bóbr europejski (Castor fiber)

Bóbr europejski jest największym gryzoniem Europy. Masa ciała osiąga do 36 kilogramów. Bóbr posiada szereg adaptacji do zimnowodnego życia. Przednie kończyny są bardzo zręczne i chwytne, tylne są mocne i masywne o palcach spiętych błoną pławną. Spłaszczony ogon, który odróżnia bobra od jakiegokolwiek innego zwierzęcia, pokryty jest rogową łuską, spomiędzy której z rzadka wyrastają włosy. Pełni on rolę steru w wodzie, podpory na lądzie, jest również magazynem tłuszczu. Charakterystyczne dla bobra są również dwie pary dużych siekaczy pokrytych pomarańczową emalią. W Polsce bóbr europejski jest objęty częściową ochroną gatunkową.

Jelonek rogacz (Lucanus cervus)

Jelonek rogacz to największy z rodzimych chrząszczy. Ubarwienie ciała jest brunatnoczarne. Osiąga 6 cm długości (bez żuwaczek). Żuwaczki samca są potężnie rozwinięte i wydłużone, przypominające kształtem poroże jelenia – stąd polska i łacińska nazwa gatunku. Jelonek żyje w lasach dębowych, żywiąc się głównie sokiem wyciekającym z pni drzew. Owady dorosłe występują w czerwcu. Jak większość chrząszczy posiadają zdolność lotu. Objęty ścisłą ochroną gatunkową; zagrożony: na krajowej czerwonej liście i w polskiej czerwonej księdze zwierząt.

Miodownik melisowaty (Melittis melissophyllum)

Roślina zielna, dorasta do 30-50 cm wysokości. Łodyga oraz liście są owłosione. Miodownik posiada duże, białe, białoróżowe, różowe lub pstrokate, silnie pachnące cytrynowo kwiaty. Rośnie w widnych lasach liściastych i zaroślach. Na obszarze Polski gatunek jest objęty ochroną od 2001 r.

Lilia złotogłów (Lilium martagon)

Gatunek z rodziny liliowatych. Roślina kwitnie od końca czerwca do połowy sierpnia. Kolorowe plamki spełniają funkcję wskaźników, które nakierowują owady w odpowiednie miejsce, w fazie czynności prowadzących do zapylenia kwiatu. Zwabia owady nie tylko dużymi i barwnymi kwiatami, ale również zapachem. Szczególnie intensywne pachnie wieczorem i nocą. Dostęp do nektaru mają tylko owady długotrąbkowe, dlatego kwiaty lilii zapylane są tylko przez motyle dzienne i nocne. Roślina objęta jest w Polsce ochroną ścisłą.

Żmija zygzakowata (Vipera berus)

Długość ciała żmii dochodzi do ok. 80 cm. Zwierze to można spotkać na obrzeżach lasów i na podmokłych łąkach. Poluje głównie na gryzonie, ale zjada też żaby, jaszczurki i pisklęta ptaków. Jest aktywna tylko w dzień. Przed człowiekiem ucieka, atakuje tylko w ostateczności. Chcąc go wystraszyć, głośno syczy. Samce toczą walki godowe przypominające zapasy, podczas których węże splatają się ze sobą, wysoko unosząc głowy i usiłując przygnieść przeciwnika do ziemi.

Jest gatunkiem jajożyworodnym, co oznacza, że młode uwalniają się z osłonek jajowych bezpośrednio przed złożeniem lub w trakcie składania jaj. Młode żmije są zupełnie samodzielne. Po ukąszeniu żmii pozostają dwie charakterystyczne ranki. Ukąszenie jest niebezpieczne dla dzieci i osób starszych, dla dorosłego bardzo rzadko może być śmiertelne.

Zaskroniec (Natrix natrix)

Jest to wąż, którego bardzo łatwo poznać po charakterystycznych żółtych plamach umiejscowionych w okolicy „skroni”. Jest niejadowity i zupełnie nieszkodliwy dla człowieka. Samica jest większa od samca i potrafi osiągnąć nawet 130 cm długości.

Zaskroniec poluje jedynie na poruszające się zwierzęta, zjada głównie żaby, traszki, ryby i drobne gryzonie. Nie zabija swoich ofiar, połyka je żywe. Zamieszkuje tereny wilgotne, bagniste i w pobliżu jezior. Jest świetnym pływakiem i nurkiem. Gdy sam zostanie zaatakowany, udaje martwego, wydzielając jednocześnie substancje o bardzo nieprzyjemnym zapachu, by dodatkowo zniechęcić wroga.

Grzebiuszka ziemna, huczek (Pelobates fuscus)

Grzebiuszka ziemna jest niewielkim płazem o krępej budowie ciała. Głęboko w jej gładkiej skórze umieszczone są gruczoły, z których w razie zaniepokojenia wydzielają się substancje o zapachu czosnku. Grzbiet zwierzę ma koloru jasnopopielatego lub oliwkowego, brzuch jest jasnokremowy. Swoją nazwę grzebiuszka zawdzięcza charakterystycznej umiejętności zakopywania się w ziemi. W sprawnym rozgrzebywaniu ziemi pomagają jej zgrubienia na piętach.

Grzebiuszka występuje na nizinach, na glebach piaszczystych, czarnoziemach, lessach i torfowiskach. Bardzo ceni sobie ogródki i pola uprawne. Poluje na dżdżownice, pająki i inne owady. Dopiero gdy nadchodzi czas godów, wędruje w pobliże zbiorników wodnych. W odróżnieniu od innych płazów odgłosy godowe wydają zarówno samiec, jak i samica. Głośne „koncerty” są jednak niemożliwe, ponieważ zwierzę nie posiada worków rezonansowych.

Grubodziób (Coccothraustes coccothraustes)

Grubodziób, jest bardzo pięknym ptakiem. Jego ubarwienie jest stonowane, głównie w odcieniach brązu i szarości z granatowymi i białymi „wstawkami”. Długość ciała wynosi do 18cm, a rozpiętość skrzydeł do 30 cm. W Polsce grubodzioby można spotkać przez cały rok, mimo, że ptaki te często migrują w poszukiwaniu pokarmu. Podczas migracji przebywają w wielogatunkowych stadach, razem z sikorami, pełzaczami i raniuszkami.

Grubodziób jest trudny do obserwacji, ponieważ bardzo często przebywa wysoko w koronach drzew. Tam też, w rozgałęzieniu konarów zakłada gniazdo. Zamieszkuje lasy liściaste i mieszane, często doliny rzek. Unika drzewostanów iglastych oraz terenów zabudowanych. Dziób grubodzioba jest duży i bardzo mocny, ptak rozbija nim orzechy i pestki. Potrafi robić to z ogromna siłą, porównywalną z rzuceniem na nasiona kamienia o wadze 50 kg. Przy jego małych rozmiarach jest to trudne do wyobrażenia. Wiosną i latem grubodziób żywi się owadami i pająkami.

Padalec zwyczajny (Anguis fragilis)

Beznoga jaszczurka, przypominająca węża. Jedną z cech odróżniających padalca od węża jest to, że głowa padalca jest zrośnięta z tułowiem bez żadnego zwężenia, trudno jest rozpoznać, gdzie kończy się jego głowa a zaczyna, tułów. Kolejną różnicą jest obecność otworów usznych, których u węży brak.

Padalec, podobnie jak inne jaszczurki, broni się przed atakiem, odrzucając część własnego ogona. Długość jego ciała dochodzi do 50 cm, z czego połowa przypada na ogon. Poluje wieczorem i w nocy na nagie ślimaki, dżdżownice i owady. Jest jajożyworodny.

 

Opracowane na podstawie materiałów Nadleśnictwa Starachowice

Zobacz również

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

Protected with IP Blacklist CloudIP Blacklist Cloud

Ogłoszenia drobne

Ogłoszenia promowane:
Treść ogłoszenia: Kontakt

EKO serwis

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4